صبا

میان بنفشه ها نشسته ای. موهایت پر شده از شکوفه های گیلاس که آرام آرام از درخت می ریزد... گیرم که گیسوان من باشد سوار بر باد، شاخه های بید را چرا حرس کرده ای؟

بوی تلخ گل های بادام... طعم گس بوسه ی باران... گرمای تو را هورت میکشم...
راستی چند بار بوسیدمت؟